Jak Fryburg został „Słoneczną Doliną”?

Jak Fryburg został „Słoneczną Doliną”?

Uniwersytecki Fryburg, leżący blisko granicy Niemiec z Francją i Szwajcarią, od lat uchodzi za miasto, które w sposób godny naśladowania prowadzi świadomą politykę w zakresie ochrony środowiska.

Na początku lat 70 XX wieku, dzięki między innymi dużej koncentracji społeczności akademickiej, Fryburg był kolebką, gdzie stworzyły się podwaliny pod organizacje i ruchy społeczne o charakterze ekologicznym. Pierwsze ośrodki gromadziły ludzi, którzy byli przeciwni budowie elektrowni atomowych oraz składowaniu odpadów radioaktywnych. Ich głównym celem było dbanie o środowisko naturalne. Do dzisiaj wielu pracowników lokalnej administracji miasta wywodzi się z Partii Zielonych.
Fryburg jest eko miastem – zwłaszcza w dziedzinie transportu, energii, gospodarki odpadami oraz ochrony gruntów – które było wielokrotnie nagradzane w kraju i zagranicą za politykę w zakresie ochrony środowiska.

Transport w mieście
Fryburg został zbombardowany podczas II wojny światowej, z centrum miasta oprócz katedry niewiele pozostało. Miasto zostało odbudowane zgodnie ze starym planem ulicy i stylem architektonicznym. Odbudowane drogi zostały poszerzone tylko o torowiska tramwajowe, a nie o kolejne pasy dla samochodów. W 1969 r. Fryburg opracował swój pierwszy zintegrowany plan zarządzania ruchem i sieć ścieżek rowerowych. Plan, którego celem jest poprawa mobilności przy jednoczesnym ograniczeniu ruchu i korzystaniu ze środowiska, jest aktualizowany co 10 lat. Priorytetem jest unikanie ruchu samochodowego i preferowanie przyjaznych dla środowiska środków transportu, takich jak pieszy, rowerowy i publiczny. Zmniejszanie ruchu drogowego jest realizowane głównie poprzez planowanie przestrzenne, które sprawia, że Fryburg jest miastem „krótkich dystansów” – w którym potrzeby ludzi znajdują się w odległości krótkiego spaceru. W 1973 roku całe centrum miasta zostało przekształcone w strefę zamkniętą dla ruchu kołowego.
Od 1972 roku sieć transportu publicznego jest systematycznie rozbudowywana i modernizowana. Obecnie sieć tramwajowa obejmuje ponad 30 kilometrów i jest połączona z 168 kilometrami tras autobusów miejskich oraz z regionalnym systemem kolejowym. 70% ludności mieszka w odległości 500 metrów od przystanku tramwajowego, a pociągi pojawiają się co 7,5 minut w godzinach szczytu. Dodatkowo wprowadzono kartę na przyjazdy, która uprawnia do przejazdów komunikacją publiczną w całym regionie. Poza tym istnieje zasada, że każdy bilet na koncert, imprezę sportową, targi lub dużą konferencję służy również jako bilet na transport publiczny. Dodatkowo administracja Fryburga opracowała ponad 400 km tras ścieżek rowerowych oraz około 9000 miejsc parkingowych dla rowerów, w tym miejsca parkingowe np. przy stacjach kolejowych.
W wyniku takich działań, w latach 1982-1999, udział ruchu rowerowego w natężeniu ruchu w mieście wzrósł z 15% do 28%, a transportu publicznego z 11% do 18%, podczas gdy ruch samochodowy spadł z 38% do 30%.
Innym ważnym aspektem polityki transportowej Fryburga są ograniczenia prędkości dla samochodów. Na większości ulic ograniczenie prędkości wynosi 30 km na godzinę, a na niektórych samochody mogą podróżować nie szybciej niż prędkość pieszego, dzięki temu dzieci mogą bezpiecznie bawić się na ulicach.

Energia
Obawy dotyczące zmiany klimatu – wzmocniły determinację w poszukiwaniu alternatyw dla energii jądrowej i paliw kopalnych. Polityka energetyczna Fryburga opiera się na trzech filarach: oszczędność energii, wydajna technologia oraz odnawialne źródła energii.
W 1992 r. zmieniono standardy projektowania budynków we Fryburgu, tak aby wszystkie nowe domy budowane na terenie miasta (lub ziemi sprzedanej przez miasto) zużywały nie więcej niż 65 kilowatogodzin energii grzewczej na metr kwadratowy rocznie (w porównaniu z ówczesnymi normami krajowymi 75 kWh / m 2 / rok) Dzielnice Vauban i Rieselfeld zostały zbudowane zgodnie z tym standardem.
W kolejnych latach, aby poprawić efektywność energetyczną w istniejących budynkach mieszkalnych, Fryburg wprowadził program izolacji i modernizacji domów. W latach 2002 – 2008 na ten cel zostało udzielonych około 1,2 mln euro dotacji. Dzięki temu uzyskano zmniejszenie zużycia energii średnio o 38% na budynek. Programem modernizacji objęto większość budynków komunalnych np. szkoły, biura. W latach 2009 i 2011 r., standard zużycia energii został zmniejszony do poziomu wynoszącego zaledwie 15 kWh / m2 / rok.
Najważniejszą technologią wykorzystaną we Fryburgu jest połączenie energii cieplnej i elektrycznej (CHP). Jak sama nazwa wskazuje, elektrociepłownia produkuje zarówno energię elektryczną, jak i ciepło poprzez wychwytywanie ciepła odpadowego z produkcji energii elektrycznej. Zwiększenie udziału elektrociepłowni z 3% do 50% umożliwiło Fryburgowi zmniejszenie zależności od energii jądrowej z 60% do 30%
Odnawialne źródła energii Fryburga obejmują energię słoneczną, wiatrową, energię wodną i biomasę. Energia słoneczna jest zdecydowanie najbardziej widocznym źródłem energii odnawialnej stosowanym we Fryburgu. W mieście panele fotowoltaicznych montowane są zarówno w budynkach publicznych jak i prywatnych. Wśród nich są między innymi: dworzec kolejowy, dach centrum kongresowego, dach stadionu piłkarskiego.
W odróżnieniu od obszarów przybrzeżnych lub równinnych, Fryburg nie jest idealnie przystosowany do pozyskiwania energii z wiatru, ponieważ znajduje się w pagórkowatym, zalesionym terenie. Jednak na wzgórzach w granicach miasta znajdują się wiatraki wytwarzające średnio 14 milionów kilowatogodzin rocznie.
Biomasa ma największy udział w wytwarzaniu energii ze źródeł odnawialnych we Fryburgu. Otaczający miasto las zapewnia wystarczającą ilość wiórów drzewnych i peletów drzewnych. Dodatkowo bardzo dynamicznie rozwija się produkcja energii z biogazów, głównie dzięki przedsiębiorstwom zajmujących się gospodarką odpadami. Odpady organiczne z gospodarstw domowych Fryburga trafiają do komór fermentacyjnych produkujących biogaz i kompost. Biogaz następnie spalany jest w elektrociepłowni i wytwarza około 7 milionów kilowatogodzin energii elektrycznej.

Gospodarka odpadami
W Niemczech około 70% odpadów krajowych jest odzyskiwanych i ponownie wykorzystywanych, a liczba wysypisk spadła z 50 000 w latach 1970 do poniżej 200.
Każde gospodarstwo domowe czy budynek mieszkalny jest wyposażony w trzy pojemniki: na papier, na bioodpadki oraz na produkty nienadające się do recyklingu, a także osobny worek na opakowania plastikowe i puszki. Worki są zbierane regularnie przez lokalną firmę zajmującą się gospodarką odpadami. Szkło musi być sortowane według kolorów i umieszczane w pojemnikach zbiorczych. Jest ich 350 w Fryburgu. Niebezpieczne odpady, takie jak baterie, farby, pestycydy itp. mogą zostać wyrzucone w tymczasowych punktach zbiórki lub na stacjach recyklingu. We Fryburgu znajduje się 26 rotacyjnych punktów zbierania odpadów, z których każdy przyjmuje odpady niebezpieczne dwa razy w roku. Zawartość pojemników biologicznych umieszczana w komorze fermentacyjnej do produkcji biogazu.
Oprócz ułatwień dla mieszkańców w zakresie recyklingu, Niemcy od 1996 roku mają twarde przepisy regulujące gospodarkę odpadami u producentów. Producenci muszą w procesie produkcji brać pod uwagę racjonalną gospodarkę odpadami przede wszystkim poprzez odzyskiwanie odpadów z własnych opakowań w sposób przyjazny dla środowiska. W rzeczywistości, zgodnie z koncepcją „odpowiedzialności za produkt”, producenci są zobowiązani do zbierania i recyklingu lub ponownego użycia swoich opakowań po wyrzuceniu przez konsumentów. Aby ułatwić zarządzanie tym procesem firmy utworzyły organizację non-profit DSD GmbH. Producenci płacą składkę członkowską do DSD, a następnie umieszczają na opakowaniach „zieloną kropkę” (oznaczającą opłatę za właściwą utylizację). Opakowania z kropką są ponownie przetwarzane przez DSD. W ten sposób odzyskiwanych jest ponad 88% niemieckich odpadów opakowaniowych.
Taka duża skala i sukces przedsięwzięcia nie byłby możliwy gdyby nie wsparcie w postaci ulg podatkowych, specjalnych programów finansowych jak i dotacji od rządu zarówno dla obywateli inwestujących w odnawialne źródła energii, jak i dla przedsiębiorstw.

Ochrona środowiska
Fryburg ma największy w Niemczech las komunalny, obejmujący ponad 40% terytorium gminy. Około 44% lasu jest wykorzystywane jako „ekologiczny las gospodarczy”. Oprócz 5000 hektarów lasu, Fryburg ma również ponad 600 hektarów parków i 160 placów zabaw zapewniających zieleń, rekreację i różnorodność biologiczną. Na obrzeżach miasta znajduje się również 3 800 małych ogródków działkowych, które służą jako prywatne oazy dla mieszkańców miast, a także źródło świeżych owoców i warzyw. Cała zielona przestrzeń miasta wynika ze świadomego planowania urbanistycznego, które ma na celu utrzymanie zwartego rozwoju przy jednoczesnym uwzględnieniu wzrostu populacji mieszkańców. Sklepy i biura znajdują się najczęściej na parterze budynków mieszkalnych, umożliwiając mieszkańcom łatwą komunikację i zaspokajanie potrzeb konsumpcyjnych na lokalnym poziomie- aby na zielonych terenach nie powstawały wielkie supermarkety. Urbanistyka Fryburga ma charakter partycypacyjny – w przypadku nowego planu zagospodarowania przestrzennego 2020, obywatele utworzyli 19 grup roboczych w celu omówienia potencjalnych obszarów zabudowy i zalecenia dla rady miejskiej.
Fryburg swój sukces zawdzięcza przede wszystkim strategii rozwoju miasta, której nadrzędnym celem jest zaspokajanie potrzeb ludzi przy jednoczesnym minimalizowaniu szkód dla środowiska.

Źródło:http://www.ecotippingpoints.org/our-stories/indepth/germany-Fryburg-sustainability-transportation-energy-green-economy.html
https://www.theguardian.com/environment/2008/mar/23/Fryburg.germany.greenest.city
https://europeangreens.eu/climatecampaign/Fryburg

Spodobał Ci się tekst, poleć go znajomym:

Dodaj komentarz